fbpx
Różnice płci: Większa gadatliwość dziewczynek i kobiet to mit
Źródło zdjęcia: Unsplash (autor Ben White)

Różnice płci: Większa gadatliwość dziewczynek i kobiet to mit

Stereotyp mówiący o tym, że kobiety są znacznie bardziej gadatliwe od mężczyzn jest mocno rozpowszechniony. Mimo, że przeczą temu badania. Dziewczynki też uważamy za bardziej rozmowne od chłopców. Czy rzeczywiście tak jest?  

Większa gadatliwość kobiet – stereotyp obalony

W 2007 roku Campbell Leaper i Melanie Ayres, badacze z Uniwersytetu w Santa Cruz w USA przeprowadzili meta-analizę, która wykazała małą, ale statystycznie istotną tendencję mężczyzn do większej gadatliwości niż kobiety (1). Zwłaszcza w szczególnych kontekstach.  W badaniu wzięto pod uwagę różne zmienne, które wpływają na sposób komunikacji między ludźmi. Były to m.in. relacja między rozmówcami (nieznajomi, przyjaciele, znajomi ze szkoły, partnerki/partnerzy/małżonkowie, rodzice), liczebność grupy, rozkład płci w grupie, obecność obserwatora podczas rozmowy etc.  Okazuje się, że mężczyźni rozmawiają więcej z partnerkami i nieznajomymi, a kobiety z dziećmi i znajomymi.

Badacze oceniali też sposób komunikacji w zależności od kontekstu i odkryli, że różnice między płciami dotyczą szczególnie rozmów z obcymi. Kobiety skupiają się w nich bardziej na zbudowaniu relacji z drugą osobą, a mężczyźni próbują wpłynąć na rozmówcę przekonując do swoich racji lub pokazując dominację. W rozmowach z bliską rodziną i przyjaciółmi natomiast, zarówno mężczyźni jak i kobiety komunikują się podobnie. 

Badania te demaskują popularny stereotyp. Przekonanie, że kobiecy mózg jest tak zbudowany, by „przegadać” mężczyznę, ma się nijak do wyników badania, które dowodzą, że różnice płci w komunikowaniu się pojawiają się lub znikają w zależności od kontekstu, w jakim następuje interakcja między ludźmi. Rezultaty omawianej meta-analizy sugerują, że różnice płci w sposobie komunikowania się wynikają raczej z czynników społecznych niż biologicznych.

Zobacz też: Różnice płci: czym różnią się dziewczynki od chłopców? Wstęp

Gadatliwość dziewczynek

Profesor Campbell Leaper badał także różnice płci w zakresie rozwijania umiejętności językowych w okresie dzieciństwa i dorastania. Przeprowadził meta-analizę 46 badań na ten temat. Okazuje się, że jedyna różnica jaka występuje między płciami w tym względzie, ma miejsce w wieku 1-3 lat (2).  Powodem może być tendencja dziewczynek do szybszego niż chłopcy rozwijania zdolności mowy. U dzieci w wieku 3-13 lat (13 lat to najstarsza grupa ujęta w analizowanych badaniach) nie zdiagnozowano żadnych różnic. Nawet wśród najmłodszych dzieci wykryto różnice tylko wtedy, gdy badanie odbywało się w warunkach laboratoryjnych. Jeśli natomiast badanie prowadzono w szkole lub domu, różnic nie zdiagnozowano.

Zobacz też: Różnice płci w wychowaniu dzieci. Czy warto się na nich koncentrować?

Dziewczynki budują relację, chłopcy asertywność

Istnieją jednak drobne różnice w rodzaju komunikacji jakiej używają chłopcy i dziewczynki. Dziewczynki są bardziej skłonne stosować język afiliacyjny czyli taki, który pozwala zbliżyć się do rozmówcy, zbudować z nim relację. Stosują więc na przykład parafrazę, zgadzają się z drugą osobą, okazują rozmówcy aprobatę. Chłopcy natomiast częściej niż dziewczynki komunikują się asertywnie. Przedstawiają własne sugestie, dzielą się informacjami, krytykują, nie zgadzają się z drugą osobą lub prezentują swoje zdanie. Innymi słowy, dziewczynki i chłopcy nie różnią się tym jak dużo mówią. Różni ich bardziej sposób komunikacji i cele jakie im przyświecają. A zróżnicowanie tych celów może mieć źródło w socjalizacji. Nasza kultura uczy dziewczynki, że warto być miłą, spokojną i bezkonfliktową, a chłopcom pozwala na bardziej otwarty sprzeciw i bycie „niegrzecznymi”.

Zobacz też: Emocjonalne dziewczynki i agresywni chłopcy. Jak „kształtujemy” emocjonalność dzieci

Groźna wiara w stereotyp

Mimo, iż dzieci nie różnią się stopniem gadatliwości, występują drobne różnice w sposobie rozwijania zdolności werbalnych między płciami. Dziewczynki zazwyczaj szybciej niż chłopcy zaczynają mówić oraz przeciętnie szybciej władają większym zasobem słów. 3-letnia dziewczynka prawdopodobnie będzie używać więcej słów niż 3-letni chłopiec. Ta różnica nie utrzymuje się długo i zanim dzieci osiągną wiek szkolny, nie będą różnić się w zasobie słów i zdolności rozumienia czytanego tekstu.

Tak jak w przypadku każdego stereotypu, ślepa wiara w jego prawdziwość, może prowadzić na manowce. Jeśli rodzice mocno wierzą w to, że chłopcy później zaczynają mówić, mogą przeoczyć niepokojące sygnały świadczące o tym, że ich dziecko odbiega od normy rozwojowej dla swojego wieku. Różnica czasowa w rozwijaniu umiejętności mówienia między obiema płciami może liczyć kilka miesięcy, nie lat. Dlatego bądźmy czujni i nie dajmy się zwieść kuszącej opcji, by iść na skróty w naszym myśleniu.  

Źródła:

  1. Leaper C, Ayres M.M., „A Meta-Analytic Review of Gender Variations in Adults’ Language Use: Talkativeness, Affliative Speech, and Assertive Speech”, Personality and Social Psychology Review, 2007 11: 328.
  2. Brown Ch. S., (2014), “Parenting Beyond Pink & Blue: How to Raise Your Kids Free of Gender Stereotypes”, Ten Speed Press.
Udostępnij

Dodaj komentarz

Zamknij